Dziś 28 stycznia - w ogniu ostatnich wydarzeń prawie zapomniałbym, że pierworodny cór ma urodziny- kończy 24 lata.  Beatka nie obchodzi "wielkich jubileuszy" (jest niezwykle skromna).  Dzisiaj tym bardziej !  Razem z Pawełkiem szykują się raczej do ostatniej powinności wobec mamy - Ewuni.

Zdzwoniliśmy się po południu.  Złożyłem Jej życzenia - przyziemne, ale ciepłe. Głównie dotyczące obecnej sytuacji.  Chciałbym, żeby młodzi wspierali się i kochali zwłaszcza teraz, gdy w swoim  domu zostali sami z Werką. To ciężka próba dla młodego małżeństwa. Głową tej rodziny (pierwszą gospodynią tego domu)  była dotąd Ewa - pomimo, że w ostatnich miesiącach już nie chodziła. Teraz Atka musi sprostać tej roli. Dla Pawła to będzie nowa i trudna sytuacja. Postaram się do nich zbliżyć (delikatnie i dyskretnie) i w razie czego wspierać.  Mam nadzieję ,że będą częściej do nas zaglądać, bo ja jestem "uwiązany" przy Godzilli. Dzisiaj oddelegowaliśmy średniego córa, żeby zawiózł skromniutki upominek i wręczył dostojnej jubilatce w naszym imieniu.  Pawełek pomimo całej sytuacji też o niej nie zapomniał - dostała wymarzoną CYFRÓWKĘ!!! On naprawdę Ją bardzo kocha!!!                                                 

                                                     * * *

  Byłem bardzo młody (jak na ojca), kiedy urodziła się Beatka miałem niespełna 21 lat!  Nie umiałem sobie radzić. Bardzo ją kochałem, ale popełniałem dużo błędów, brakowało dojrzałości, cierpliwości...  Jednak - pamiętam - wieczorami brałem Ją na kolana i tłumaczyłem się ze wszystkiego. Przepraszałem, że krzyczałem na nią, że niepotrzebnie "tresowałem" jak policjant -tylko: "nie rusz!" "połóż!"  "zostaw!"  "usiądź!", bo chciałem mieć dobrze "ułożone" dziecko.  Później - jak dorastała - byłem z niej dumny, że jest grzeczna, inteligentna, pracowita, zdolna i wrażliwa, a przy tym wielka indywidualistka, nad wiek poważna i dojrzała. Wychowawczyni w szkole gratulowała nam dobrego wychowania córki. Atka nie była wybitna, ale zawsze celowała ponad przeciętną. Raczej humanistka, niż "ściślak". Chciała zostać nauczycielką. Szukała liceum ukierunkowanego na pedagogikę -znalazła: Edukacja medialna z elementami pedagogiki twórczej - Kierunek już z nazwy "pokręcony" W czwartej klasie pomimo sukcesu na maturze (z polskiego - pisemny na 5) podjęła decyzję: chcę studiować biologię (na maturze 4)!!! Podziwiałem jak Ona "ryła" chemię przez jakieś 3 lub 4 miesiące nadrobiła bardzo dużo, bo chemia na "biologii" - to podstawa, a w liceum była okrojona (kierunek humanistyczny). Zdawała egzaminy na Uniwerek i Akademię Rolniczą  (na U.Wr. zabrakło 2 pkt. - załamała się) jednak za kilka dni - radość - zdała i jest na niezłej pozycji na A.R. Wszyscy gratulowali i pocieszali, że U.Wr. do liderów w kraju nie należy - za to Wrocławska A.R. - to czołowa w Polsce uczelnia a biologia to jej najmocniejszy kierunek.

  Poznała Pawła - na II roku zaszła w ciążę. "Położyła" ten rok, ale pozbierała się bardzo szybko. Dzięki mężowi, który Ją wspiera i utrzymuje może uczyć się dalej. Paradoksalnie -teraz Beaci na uczelni idzie super!  Zdaje egzaminy, zalicza wszystko jak burza, pisze dużo referatów, co przy Werci jest bardzo trudne, a IV rok biologii jest kluczowy na  A.R. 

Z Pawełkiem jest jej dobrze, bo to dobre chłopisko-zięcisko, (miły, spokojny "misiaczek"). Dojrzały facet, który umie zapewnić Jej poczucie bezpieczeństwa.  Mam jeszcze dwa kochane córy i chociaż pragnąłem mieć syna nie zamieniłbym już teraz tych "dziurawców" na żadnego chłopaka! Chciałbym, żeby chociaż im się w życiu dobrze ułożyło...