Od kiedy pamiętam - znosiłem do domu wszystko, co nie zdążyło odfrunąć, zakopać się pod zięmię lub uciec na drzewo, Musiałem kryć się z tym jak długo się dało, bo Godzilla nie pozwalała mi nic w domu trzymać...

Czemu zbierałem w parku różne cudaki?

Odpowiedź jest prosta - pragnąłem, żeby TO "coś" mnie kochało... 

 Karmiłem "to to", pieściłem (często "zapieściłem" na śmierć) i myślałem, że "to to" musi być szczęśliwe...

Pamiętam - jako kilkulatek - wykopywałem na podwórku dżdżownice i trzymałem w domu w doniczce. Codziennie starannie rozkopywałem ziemię i liczyłem wszystkie czy aby którejś nie brakuje. Nie umiałem jeszcze liczyć, więc stawiałem kreski na parapecie...  Rozpaczałem, gdy wysychały ( nie wiedziałem, że muszą mieć mokro) do końca byłem przy nich i podtykałem chlebek pod "mordkę" bo zdaniem Gutka usychały z... głodu :(

Później przyszła kolej na: ćmy, żaby, jaszczurki, żuczki, pająki, ważki, motyle,  mrówki, padalce, krety, jeże, myszy, wróble, gołębie, gawrony, szpaki (i inne ptaki) i.t.d.

Było "to to" już odporniejsze na moją "miłość" a im byłem starszy to i schowanka były przemyślniejsze i żywienie bardziej prawidłowe...

Większość z nich była chora, przetrącona, potrącona...

...ratowałem jak umiałem i czasem miałem sukcesy. W podstawówce chodziłem na kółko przyrodnicze - tam to dopiero się działo. Kobieta, która z nami prowadziła zajęcia a la Gucwińska potrafiła nie tylko przekazać nam wiedzę, lecz nauczyła szacunku do zwierząt - do życia w ogóle.

Kiedy założyłem własną rodzinę - najstarszy cór chyba genetycznie odziedziczył "miłość do zwierzyny". Zostało Jej to do dzisiaj - studiuje nawet biologię na A.R. Znosiliśmy do domu na przemian różne stworzenia. Na początku były chomiki syryjskie, później dochodzący kocur Cziko, mała - ładna suczka Kaja - jednak pierwszym prawdziwym "członkiem rodziny" był Cezar - dobry pies, który przeszedł przez całe życie naszych dzieci - wychowując Je razem z nami. Odszedł przeżywszy 16 lat w 2001 r. Po drodze było ogromne, piękne akwarium, kanarek - Figaro (niesamowicie oswojony), papugi faliste, zeberki, mewka japońska, szpak, który jako pisklak wypadł z gniazda (oswoił się bardzo, ale jak tylko nauczył się fruwać wypuściliśmy go na wolność), szczurek Rocky i sam nie pamiętam co jeszcze...

 Teraz mamy: (raczej to ONE nas mają) kocóra - Kocia, kundla - Raksa, papugi nimfy - Zuki'ego  i Falcon'a, oraz dwie koszatniczki - Kapsla i Niunię.

Na szczególną uwagę (ba - całą stronę bloga) zasługuje mój Kocio!  Najlepszy kocór na świecie