Jeden z wpisów zainspirował mnie do podjęcia tego tematu:

(Dzięki panu ze Szczecina wróciłem do pisania bloga) 

Po co piszę bloga?  Dla czego inni piszą?

Powodów jest pewnie kilka:

1. Pisząc przekazujemy informacje, doznania, uczucia, myśli i.t.d. ?

2. Czujemy się "obywatelami sieci" - obywatelami "interświata" - "cyberświata" - wszechświata?  

3. "Klikam, więc jestem", więc żyję ?

4. Wyrzucamy z siebie nadmiar balastu, który nas gniecie gdzieś do wirtualnego śmietnika,   gdzieś w kosmos?

Na początku tak myślałem...

...jednak... 

... zdałem sobie sprawę...

 Czy ktoś to czyta???  - CZYTA !!! - być może jeden, jedyny człowiek na świecie czytając jakiś wpis, zdanie, lub jedno głupie słowo w chwili refleksji zatrzyma na moment swoją "karuzelę"?  Może jakiś "CZŁOWIEK" szukający innego "CZŁOWIEKA" odkryje, że nie jest na świecie jeden taki - całkiem "najjedyńszy". Czy ja się zastanawiałem nad tym, że moja "klikanina" może mieć wpływ na CZYJEŚ życie?!   -   CHYBA NIE!!!

Mieszkam od urodzenia w wielkim, ludzkim ZOO. W samym sercu Wrocławia. Najgęściej zaludnionnym (przeludnionym) Śródmieściu. Na osiedlu, które jakimś cudem ocalało po wojnie.(Wrocek - Festung Breslau był zniszczony blisko w 70%). Grube, ceglane ściany odgradzają skutecznie ludzi od siebie. Pracuję od 25 lat w dużej, starej  firmie. I tu i tam wszyscy się znamy, ale...

... paradoks polega na tym, że każdy rano wychodząc z domu rygluje drzwi oraz serce i upodabnia się do beznamiętnego robota, zakładając na twarz odpowiedniego "maskoryja" - latami wytrenowaną przed lustrem okolicznościową minę "nr.627" udając zimnokrwiste stworzenie, które  nie ulega żadnym emocjom, ani uczuciom. (Gutek - za długie zdania piszesz!!! - Nierozsądne jest formułowanie tak długich zdań, przy tak niskim ilorazie inteligencji!!!)

      "My z drugiej połowy XX wieku"

Rozbijający atomy
zdobywcy księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów
Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi
Kiedy przychodzi miłość
Wzruszamy pogardliwie ramionami
Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami
Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce
umieramy z miłości